Masovni napori pošumljavanja u Kini transformisali su rubove pustinje Taklamakan u “ponor ugljika” (carbon sink), pokazujući potencijal ljudske intervencije u borbi protiv klimatskih promjena. Pustinja Taklamakan, nekada poznata kao “more smrti” i smatrana biološkom prazninom, prolazi kroz nevjerovatnu transformaciju zahvaljujući sadnji milijardi stabala.
Ključne tačke
- Veliki zeleni zid: Kina je oko pustinje izgradila zeleni pojas dug 3.046 kilometara. Ovaj projekt je dio “Programa šumskog pojasa tri sjevera”, započetog još 1978. godine, s ciljem zaustavljanja dezertifikacije (širenja pustinje).
- Apsorpcija ugljika: Studija koju su vodili naučnici sa Univerziteta Kalifornija, Riverside, potvrdila je pomoću satelitskih podataka NASA-e da ovi novi šumski pojasevi aktivno izvlače ugljični dioksid (CO2) iz atmosfere. Na rubovima pustinje zabilježen je pad koncentracije CO2 za 1 do 2 dijela na milion (ppm).
- Stabilizacija tla: Osim što djeluje kao ponor ugljika, drveće i izdržljivo grmlje služe kao vjetrobrani koji sprečavaju pješčane oluje i stabilizuju pješčane dine, štiteći tako okolna naselja i poljoprivredno zemljište.
- Statistički napredak: Šumski pokrivač u Kini porastao je sa samo 10% u 1949. godini na preko 25% danas. Do 2024. godine, pustinja Taklamakan je u potpunosti okružena zelenim prstenom.
- Ograničenja: Iako je projekt uspješan, naučnici napominju da on ne može samostalno riješiti globalno zagrijavanje. Čak i da se cijela pustinja pošumi, to bi neutralisalo tek mali dio globalnih emisija, ali služi kao važan model za druge aridne (sušne) regije u svijetu.
Ova transformacija predstavlja prvi uspješan model koji pokazuje da je moguće ekstremne pustinjske pejzaže pretvoriti u ekološki korisne prostore koji pomažu u regulaciji atmosferskog sastava.
