Na današnji dan, 23. novembra 1855. godine (po novom kalendaru), rođen je Stevan Sremac, jedan od najznačajnijih proznih pisaca epohe realizma. Iako je po obrazovanju bio istoričar i dugogodišnji gimnazijski profesor (radio je u Nišu, Pirotu i Beogradu), u književnost je unio izniman dar za posmatranje i humor, čime je stekao status najomiljenijeg majstora domaće humorističke proze.
Sremac je ostao upamćen po tome što je u svom radu obuhvatio i oživio likove i ambijente iz tri različita podneblja: starovaroški Niš, patrijarhalna Vojvodina i beogradska periferija. Njegova snaga leži u blagom humoru i saosjećanju za ljudske slabosti, izbjegavajući gorčinu i oštru satiru.
Iako je kasnije postao član Srpske kraljevske akademije, Sremac se kasno posvetio pisanju, ali je za kratko vrijeme stvorio djela koja su postala nezaobilazni dio književne baštine. Njegovi romani i pripovijetke često kreću od šaljive anegdote, koju razvija kroz živopisne detalje i komične situacije.
Njegovo najznačajnije djelo koje prikazuje život u jednom od ova tri ambijenta je roman “Pop Ćira i pop Spira” (1898). Ova humoristična priča smještena je u vojvođansko selo gdje prati sukob i pomirenje dvojice popova, koji su suparnici i po karakteru i po vjerskim praksama. Kroz niz komičnih scena i sitnih zavrzlama, Sremac stvara nezaboravnu sliku seoskog života i lokalnih naravi, istovremeno dajući topao, ljudski prikaz likova.
Ostala velika djela uključuju “Zonu Zamfirovu” i “Ivkovu slavu”, koja su kroz filmske adaptacije zadržala popularnost i više od vijeka nakon njegovog odlaska (umro je 1906. godine u Sokobanji). Sremac je pisac čije su priče, zbog svoje autentičnosti i humora, ostale žive i voljene.
