Peter Peca Popović rođenje 12. jula 1949. u Beogradu, u gradu koji mu nikada nije bio samo adresa već i duhovna mapa, ovaj čovjek je odrastao sa jednostavnom, ali moćnom željom: da mu život ne bude dosadan.
Nije bio — ni jednog jed jedinog dana.
Već 1967. godine, kao mladić od nepunih 18, objavljuje prvi tekst u nedeljniku Gong. Bio je to tihi početak jednog od najneobičnijih i najbogatijih profesionalnih puteva u jugoslovenskoj kulturi. A kasnije će, tokom šest decenija rada, pisati u gotovo svim važnim novinama zemlje u kojoj se rodio — sve do njenog kraja.
Čuvar duha jugoslovenskog rokenrola
Bio je glavni urednik Džuboksa u zlatnom periodu 1976–1977, magazina koji je za generacije tadašnje mladosti bio prozor u svijet muzike i slobode.
Kasnije i urednik magazina Rock (1982–1986), koji je pratio i oblikovao kulturne tokove u trenutku kada je rokenrol u Jugoslaviji bio više od žanra — bio je identitet, otpor, stil života.
U kući Politika učestvovao je u pokretanju magazina Intervju i Rock, te dnevnih novina Sportski žurnal.
Bio je jedan od onih urednika čija se ruka nije vidjela, ali se osjećala.
Koji je mogao prepoznati energiju teksta, glas generacije, ritam vremena.
Organizator najvećih muzičkih događaja XX vijeka
Njegov potpis stoji iza nekih od najvažnijih muzičkih događaja u Beogradu, uključujući legendarne koncertne spektakle koji su ostali dio urbane mitologije grada.
Iznad svega, ostaće zapamćen po Hajdučkoj česmi, koncertu Bijelog dugmeta 1977. koji se nije samo desio — on se urezao u kolektivno pamćenje.
To nije bio koncert.
To je bio kulturni zemljotres, okupljanje generacije, trenutak kada je rokenrol postao društveni fenomen.
On je bio čovjek u sjeni, ali bez njega tog događaja — takvog kakav je bio — ne bi ni bilo.
Radio, televizija, dokumenti jednog vremena
Bio je prvi muzički urednik prvog muzičkog radija u SFRJ – 101 Radio Beograd (1989).
Autor je najduže dokumentarne rok serije Televizije Beograd — Rokumenti (1995), 26 epizoda o istoriji, duhu i sudbini jugoslovenskog roka.
Radio je i na prvoj stvarno nezavisnoj televiziji druge Jugoslavije — OK TV — sve dok nije zabranjena.
Bio je to period kada su nezavisni mediji imali hrabrost kakva se danas rijetko sreće.
Muzičke karavane koje je vodio u Skoplje, Split i Zagreb postale su dio mitologije scene.
Doveo je rokenrol u gradove. Ali i gradove u rokenrol.
Šah, kultura, institucije i život veći od profesije
Iako slab šahista, učestvovao je u organizovanju jedne od najvećih simultanki u istoriji te igre — “Mat ratu” 1993, sa 1324 djece i 60 poznatih šahista.
Usput je izgubio partije od Petrosjana, Talja i Kasparova.
Što je, iskreno, privilegija, a ne poraz.
Jedan je od osnivača nezavisnog festivala klasične i savremene muzike BUNT (2013).
Predavao je u školama, na fakultetima i na svim mjestima gdje je postojala znatiželja.
Dobitnik je niza nagrada, priznanja i plaketa — od Radio Beograda do Grada Beograda, od muzičkih udruženja do kulturnih institucija.
Nije bio politički angažovan, ali je radio za Ujedinjene nacije, Evropsku uniju, i bio jedan od inicijatora ProGlasa — građanskog apela koji je odjeknuo Srbijom.
Doživio je i medicinske bitke koje bi srušile mnoge:
osam infarkta, četiri operacije srca, dvije kliničke smrti, osam bajpasa, 15 stentova.
Iz toga je izašao s više snage, više duha, više zahvalnosti.
Predsjednik je Udruženja bolesnika za srčanu slabost Srbije, i čovjek koji motiviše druge time što živi, piše, radi — i ne predaje se.
Pisci i knjige
Autor je brojnih knjiga:
Rokopisi, Biti Rokenrol, Proleća u Topčideru, Tragovi u beskraju, Treća strana ploče, Čuvar buvlje pijace, Geografija rasutog srca…
Mnoga izdanja doživjela su više tiraža, jer ljudi prepoznaju ono što je autentično, iskreno i napisano iznutra.
Glavni je junak dokumentarca Zarobljeno vreme (2017) i serije Rokopisac (2018).
Ima dvije udarničke značke i četiri medalje iz JNA.
Počasni je član Srpskog lekarskog društva, viteškog reda “Monah Dorotej” i SM SMOM.
I, naravno — ima jednu ženu, dva sina i unuka koji nosi njegovo ime.
Posljednje poglavlje: hroničar generacije i dalje piše
Svojim stilom, glasom i životnom energijom danas je dio Ringierove medijske kuće, gdje piše za portale Srpskainfo i Bosnainfo — i time spaja neko drugo vrijeme s ovim sadašnjim, unoseći u digitalno doba onu toplinu, ironiju i šarm koje su samo veliki novinari nosili iz epohe štampanih redakcija, sastanaka uživo i rok-koncerata koji su mijenjali društvo.
Čovjek koji je preživio sve svoje hitove
On sebe danas naziva “neosadlanim penzionerom”.
Ali istina je jednostavna:
On je jedan od posljednjih čuvara epohe koja je vjerovala u muziku, kulturu, zajedništvo i slobodu.
I, kako sam kaže,
više i nije mogao da očekuje od života.
Ali mi — čitaoci, publika, generacije koje su odrasle na njegovim tekstovima i događajima — jesmo.
I mnogo mu dugujemo.
