Jedna od najluđih (i najljepših) činjenica o svemiru je ova:
svemir nikada nije bio tih.
Od samog početka, još 380.000 godina nakon Velikog praska, prostor je bio ispunjen talasima pritiska – svojevrsnim “zvukom”, ali u obliku energije i vibracija, ne zvuka kakav čujemo u zraku.
Kosmički eho koji i danas postoji
Ti drevni talasi ostavili su trag koji naučnici danas zovu akustične oscilacije bariona. Ukratko:
- rani svemir je “zvonio” poput ogromnog bubnja
- te vibracije su odredile gdje će se formirati galaksije
- raspored galaksija danas NIJE nasumičan – on prati te davne kosmičke ritmove
Drugim riječima:
galaksije su zamrznuta muzika ranog svemira.
James Webb je to upravo potvrdio
Podaci sa James Webb Space Telescope pokazali su da se galaksije grupišu tačno onako kako teorija “kosmičkog zvuka” predviđa — čak i 13 milijardi godina kasnije.
To znači:
- svemir pamti
- struktura koju vidimo danas nastala je iz vibracija starijih od zvijezda
- mi živimo u arhitekturi nastaloj iz pradavne energije
Filozofski udarac u stomak
Ako je svemir imao ritam prije materije, prije svjetla, prije života…
onda red nije izuzetak — haos je samo faza.
I još luđe:
mi smo nastali unutar tog ritma. Naše atome je “namjestio” kosmički puls star milijardama godina.
Nismo stranci u svemiru.
Mi smo odjek.
