Postoje filmovi koje pogledate jednom, zabave vas i brzo odu u zaborav, a postoje i oni naslovi čije replike znate napamet, čiju muziku prepoznajete u prve tri sekunde i koji sa svakim novim gledanjem postaju sve bolji.
Kada je britanski režiser Guy Ritchie davne 2000. godine svijetu predstavio svoj drugi dugometražni film, “Snatch” (kod nas preveden kao “Zdrpi i zbriši”), malo ko je mogao pretpostaviti da će ova dinamična crna komedija postati apsolutni zlatni standard modernog gangsterskog filma.
Ritchie je uzeo sirovu energiju londonskog podzemlja, ubacio je u mikser sa holivudskim zvijezdama i stvorio unikatno filmsko remek-djelo koje i danas prkosi vremenu.
Dijamanti, boks i svinje: Recept za apsolutni haos
Radnja filma je genijalno zamršena i funkcioniše kao savršeno podmazan satni mehanizam u kojem se prepliću dvije glavne priče. S jedne strane imamo potragu za ukradenim 84-karatnim dijamantom koji prolazi kroz ruke najbizarnijih likova u Londonu – od kockara prerušenih u ortodoksne Jevreje, preko nespretnih lokalnih lopova, pa sve do ruskog dilera oružjem koji odbija da umre.
S druge strane prve linije fronta pratimo ilegalne bokserske promotere Turkish i Tommyja, koji upadaju u stravične dugove kod lokalnog psihopate i šefa podzemlja, Brick Topa – čovjeka koji svoje probleme rješava tako što svoje žrtve bukvalno hrani izgladnjelim svinjama.
Ono što “Snatch” čini tako fenomenalnim nije samo priča, već način na koji Ritchie spaja ove naizgled potpuno nepovezane linije radnje. Svaki lik, bez obzira na to koliko minuta provede na ekranu, napisan je sa toliko harizme i specifičnosti da instant ostaje urezan u pamćenje. Bullet-Tooth Tony koji preživljava metke, Cousin Avi koji mrzi London, ili ekipa nespretnih pljačkaša sa psom koji guta sve pred sobom – svi oni čine slagalicu savršenog scenarističkog genija.
Mickey O'Neil: Brad Pitt i uloga života izgrađena na akcentu
Jedan od najvećih trijumfa filma svakako je uloga Brada Pitta, koji glumi Mickeyja O'Neila, šampiona u boksu bez rukavica i pripadnika irskih čergara (Irish Travellers). Priča iza ove uloge je legendarna: Pitt je bio ogroman fan Ritchiejevog prvog filma “Lock, Stock and Two Smoking Barrels” i očajnički je želio raditi s njim.
Međutim, kada je dobio ulogu, ispostavilo se da Pitt nikako ne može savladati autentični londonski akcenat. Umjesto da očajava, Ritchie je povukao genijalan potez i prepisao lik, stvorivši Mickeyja – čovjeka čiji je govor toliko brz, nerazumljiv i specifičan da ga u filmu ne razumiju čak ni rođeni Englezi.
Mickey je postao srce i duša filma. Njegova harizma, bezobrazna opuštenost, ljubav prema majci i unikatni stil boksa u kojem protivnike ruši jednim jedinim, razornim udarcem, stvorili su neke od najkultnijih scena u modernoj kinematografiji. Pitt je ovom ulogom dokazao da nije samo holivudski ljepotan, već vrhunski karakterni glumac koji može iznijeti najbizarnije glumačke izazove.
Vizuelni identitet i ritam koji ne prašta greške
Guy Ritchie je u ovom filmu demonstrirao vrhunsku režisersku estetiku koja je postala njegov zaštitni znak. Brzi rezovi, zamrzavanje kadra (freeze-frame), genijalno korištenje usporenih snimaka tokom bokserskih mečeva i unikatni prelazi između scena daju filmu ritam koji vas drži zakucanim za ekran od prve do posljednje sekunde.
Muzička podloga je posebna priča – od uvodne špice sa pjesmom “Diamond” grupe Kula Shaker, preko Massive Attacka, pa sve do oaza starog roka, svaka numera savršeno naglašava ironiju, napetost i britki engleski humor koji prožima čitavo djelo.
Konačno, “Snatch” nas podsjeća na vremena kada su se filmovi snimali sa pravom, originalnom autorskom vizijom, bez straha od političke korektnosti i bez oslanjanja na jeftine specijalne efekte.
To je film o sudbini, slučajnosti, pohlepi i ljudskoj gluposti, spakovan u formu vrhunske zabave koja se ne zaboravlja. Evropski i britanski humor su ovdje doživjeli svoj apsolutni vrhunac, ostavljajući nam u naslijeđe klasik koji ćemo sa istim žarom gledati i narednih dvadeset godina.
