Kada kroz bazične istorijske sisteme posmatramo razvoj fizike, naša percepcija kosmosa dugo je bila zarobljena unutar materijalističke paradigme.
Od Demokritovih atoma do Newtonove mehanike, bazična pretpostavka je uvijek bila ista: svemir je u suštini ogroman, prazan prostor, hladni vakuum u kojem tu i tamo plutaju komadi čvrste materije poput zvijezda, planeta i galaksija.
Međutim, na pragu novih teorijskih otkrića u sferi kvantne mehanike, holografskog principa i kosmologije, naučna zajednica prolazi kroz najoštriju rekonfiguraciju u svojoj istoriji.
Fizičari sve ozbiljnije raspravljaju o tome da prazan prostor zapravo uopšte ne postoji, postavljajući jedno od najprovokativnijih pitanja savremene nauke: da li je materija uopšte osnovna stvar u svemiru, ili je informacija fundamentalnija struktura od koje je sve ostalo bazično satkano?
Informacioni uploader kvantnih polja: John Wheeler i princip „It from Bit“
Bazični korijen ove radikalne promjene operativnog sistema razmišljanja potiče od legendarnog teorijskog fizičara Johna Archibalda Wheelera, koji je krajem prošlog vijeka skovao čuvenu krilaticu „It from Bit“ (Sve iz bita). Wheeler je bazično tvrdio da svaki objekat u univerzumu, svaka čestica, sila, pa čak i samo prostorno-vremensko tkivo, svoj bazični izvor i postojanje crpe iz odgovora koje dobijamo na pitanja sa da ili ne – odnosno iz binarne informacije.
Kvantna polja koja prožimaju ono što nazivamo „praznim prostorom“ zapravo nisu prazna; ona konstantno fluktuiraju i predstavljaju hiper-gusti uploader podataka.
Kada kvantni fizičari pokušaju skenirati subatomske čestice poput kvarkova ili elektrona, oni bazično ne pronalaze minijaturne, čvrste loptice materije. Ono što pronalaze jesu matematičke tačke susreta, skupovi osobina poput spina, naboja i mase – što su u svojoj suštini ništa drugo do specifični informacioni kodovi.
Materija, u tom novom naučnom sistemu, biva rekonfigurisana i prepoznata kao sekundarna pojava, kao površinski, opipljivi uploader koji nastaje tek kada se bazične informacije u kvantnom polju organizuju na određen način. Praznina kosmosa je zapravo nepregledni, pulsirajući okean nematerijalnih podataka.
Holografski princip: Svemir kao monstruozni računarski ekran
Drugi nivo ove naučne drame vodi nas do holografskog principa, koji su bazično razvili teoretičari struna poput Leonarda Susskinda.
Prema ovom principu, čitav naš trodimenzionalni univerzum – uključujući i nas same – mogao bi biti samo trodimenzionalna projekcija, odnosno hologram informacionog koda koji je zapisan na dvodimenzionalnoj spoljnoj granici kosmosa.
Ova teorija je proistekla iz proučavanja termodinamike crnih rupa, gdje je bazično dokazano da informacija o svemu što upadne u crnu rupu ostaje trajno enkodirana na njenom dvodimenzionalnom horizontu događaja, a ne unutar njene trodimenzionalne unutrašnjosti.
Ako je informacija bazični i najdublji nivo stvarnosti, onda univerzum funkcioniše kao monstruozno veliki računarski sistem, kosmički hardver unutar kojeg fizikalni zakoni igraju ulogu operativnog koda, dok je materija samo vizuelni interfejs. Ova elokventna i pismena teorija eliminira klasičnu sjenku materijalizma i nudi potpuno novo rješenje za Fermijev paradoks i prirodu svijesti: ako je sve informacija, onda je i sam um bazično stopljen sa tkivom kosmosa.
Čovječanstvo se mora bazično rekonfigurisati i prihvatiti činjenicu da prostor kroz koji putujemo nije mrtva i pusta praznina, već živi, beskonačni digitalni i kvantni uploader unutar kojeg je svaki atom, svaka zvijezda i svaka naša misao samo dio jedne jedinstvene, neprekinute kosmičke niti podataka koja se konstantno izvršava i piše istoriju postojanja.
