Francuska je tokom najžešće sedmice junskog toplotnog talasa zabilježila dramatičan skok smrtnosti.
Prema podacima javnozdravstvene agencije Santé publique France, u periodu od 22. do 28. juna registrovano je 2.025 dodatnih smrti, odnosno rast od 29,1 posto u odnosu na prethodnu sedmicu. Agencija upozorava da je riječ o nepotpunim podacima i da bi konačan broj mogao biti veći.
Najviše su pogođeni stariji građani. Prema izvještajima, oko 85 posto preminulih bilo je starije od 65 godina, dok je pariška regija zabilježila posebno težak udar – rast smrtnosti od oko 63 posto. Još alarmantnije zvuči podatak da su smrti kod kuće porasle za 91 posto, što pokazuje koliko ekstremna vrućina može biti opasna za ljude koji nemaju adekvatno hlađenje ili pomoć.
Ali Francuska nije usamljena.
Reuters navodi da su Francuska, Belgija i Nizozemska tokom istog toplotnog talasa zabilježile najmanje 3.700 dodatnih smrti. Belgija je prijavila oko 1.200, a Nizozemska oko 480 viška smrtnih slučajeva.
Ovo nije samo vremenska nepogoda.
Ovo je javnozdravstvena kriza.
Toplotni talasi ne izgledaju dramatično kao poplave ili požari. Nema uvijek spektakularnih snimaka. Nema ruševina. Nema vode koja nosi automobile.
Ali vrućina ubija tiho.
Srčani problemi, dehidracija, opterećenje bubrega, nesanica, iscrpljenost i nemogućnost tijela da se ohladi postaju smrtonosni, posebno za starije, bolesne, siromašne i one koji žive sami.
Klimatolozi već godinama upozoravaju da globalno zagrijavanje ne znači samo “malo toplija ljeta”. Znači češće, duže i intenzivnije toplotne talase. Upravo zato sve više evropskih gradova mora razmišljati o skloništima od vrućine, zelenim površinama, rashladnim centrima, zaštiti radnika na otvorenom i sistemima ranog upozorenja.
Francuska još pamti katastrofalni toplotni talas iz 2003. godine, kada je umrlo oko 15.000 ljudi. Upravo zato današnji brojevi izazivaju posebnu nelagodu. Evropa je od tada mnogo naučila, ali očigledno ne dovoljno.
Jer ako se više od 2.000 dodatnih smrti može dogoditi u jednoj sedmici u jednoj od najrazvijenijih evropskih država, onda pitanje više nije da li klimatske promjene dolaze.
Pitanje je koliko smo nespremni za svijet koji je već stigao.
